Jane Eyre (26)

19 oktober 2011 | film

Een paar films gezien, de laatste weken. Ik verwachtte niet veel van Midnight in Paris (24). De laatste Woody Allen-films vond ik niet allemaal even goed gelukt. Maar deze viel mee, aardige film.


Oliver Tate/John Reed

Vervolgens zag ik Submarine (25). Aardige, onderhoudende coming-of-age-film, die de verwachtingen niet helemaal waarmaakt. De hoofdrolspeler duikt toevallig ook op als wrede neef, een bijrolletje, in Jane Eyre (26).


IMG_0612_2De grootste verschillen

Altijd leuk om een bekend verhaal opnieuw verfilmd te zien: zoek de verschillen. De opening begint op een dramatisch dieptepunt (deel 3 uit de televisieserie), spectaculair, om vervolgens terug te keren naar Jane als jong meisje. Die lijn wordt jammer genoeg niet consequent vastgehouden. Hoewel de film 2 uur duurt wordt de opbloeiende romance, of de zielsverbondenheid, tussen Jane en Rochester vrij snel afgedaan. Als je het verhaal niet kent vraag ik me af of dat nou overtuigend genoeg was.


Weinig licht

Wat ik erg goed aan deze Jane Eyre vond, was de belichting. Weinig licht en weinig kleur; dat doet recht aan het niet al te vrolijke verhaal. Vooral het licht binnenshuis gaf mij de indruk dat het er destijds (19e eeuw?) echt zo donker uitgezien heeft. De regisseur koos ervoor om de spookachtige elementen dik aan te zetten. Dan kun je zo’n duistere belichting wel gebruiken.


Favoriete versie

Zoals velen een favoriete Pride and prejudice hebben geldt dat ook voor Jane Eyre. Mijn favoriet is de versie met Timothy Dalton uit 1983. Nog steeds.


Conclusie: gaan


Laat een reactie achter