W.H. Auden

08 april 2013 | boeken

prikbordEr was een tijd dat ik regelmatig gedichten las (voor school/studie). Nu doe ik dat nog heel af en toe. Op de stapel boeken die ik lees (ik lees er nu 4 tegelijk, fictie en non-fictie) ligt een bundel van Jana Beranová, onderop. Het boek van leugenaars van Naomi Alderman heb ik net uit. Dat opent met een fragment uit Musée des Beaux Arts van W. H. Auden. Ik geloof niet dat ik veel van Auden gelezen heb, maar Musée des Beaux Arts vind ik prachtig. Toevallig hangt dat gedicht al heel lang op mijn prikbord, inclusief typefout heb ik nu ontdekt. Niet zo gek dat ik ‘The never forgot’ nooit begreep.


Musée des Beaux Arts

W. H. Auden


About suffering they were never wrong,

The old Masters: how well they understood

Its human position: how it takes place

While someone else is eating or opening a window or just walking dully along;

How, when the aged are reverently, passionately waiting

For the miraculous birth, there always must be

Children who did not specially want it to happen, skating

On a pond at the edge of the wood:

They never forgot

That even the dreadful martyrdom must run its course

Anyhow in a corner, some untidy spot

Where the dogs go on with their doggy life and the torturer’s horse

Scratches its innocent behind on a tree.


In Breughel’s Icarus, for instance: how everything turns away

Quite leisurely from the disaster; the ploughman may

Have heard the splash, the forsaken cry,

But for him it was not an important failure; the sun shone

As it had to on the white legs disappearing into the green

Water, and the expensive delicate ship that must have seen

Something amazing, a boy falling out of the sky,

Had somewhere to get to and sailed calmly on.


Laat een reactie achter