Goed boek

Het is geen vrolijk verhaal, Op drift, maar Alibek, die een meester is in overleven, legt meer de nadruk op vermakelijke anekdotes dan op de ellende, zonder dat dat leidt tot oppervlakkigheid. Tussen de verhalen door verklaart hij waarom dingen in Irak zijn zoals ze zijn. Goed boek. Lezen!

Top 3

The tree (mwah) was de eerste, Medianeras de laatste. Die heeft niet eens een verslagje gekregen (‘aardige film, beetje traag, beetje lang, mooi gedraaid’). Mijn grootste bezwaar tegen veel films was: de lengte of het tempo en de lengte. Echt slechte herinneringen heb ik aan Les petits mouchoirs. En mijn top 3 (van de bijna 30 films die ik zag) ziet er zo uit:

• True grit
• 127 hours
• Norwegian Wood

Nieuwe films

Ik ga natuurlijk nog steeds naar de film. Sinds Medianeras ben ik alweer naar een hele zwik geweest (Pina (3D, lang), Habemus papam (niet grappig), De Heineken Ontvoering (aardig) en Carnage (aanrader).

Wat opviel

In de metro is het schoon en gedragen mensen zich beschaafd: geen muziek, weinig telefoongesprekken. Fijn, hoor. Er is veel ruimte en er wordt veel gebouwd. En ik hoorde opvallend vaak Russisch.

Wat tegenviel

Je zou verwachten dat de fotografiecursus z’n vruchten afwerpt, maar dat viel tegen. Ik verviel meteen in mijn oude fouten: niet goed kijken, te gehaast foto’s maken, niet letten op de dingen die ik zelf belangrijk vind. Het resultaat: prachtige plaatjes laten liggen. Ach, ik ga gewoon nog eens terug naar Berlijn.

Nadat ik de trailer gezien had wilde ik heel graag naar Beginners. Dat leek me een sympathieke, grappige film. Was dat het ook? Ja, en een originele film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Over de liefde en keuzes maken. Met goeie acteurs: vooral fijn om een tijdje naar Ewan McGregor te mogen kijken.

Traag

Het enige minpuntje: het leek een film van 2 uur, die na afloop toch een bijna normale lengte (105) bleek te hebben. Dat kan dus ook. Ondanks de traagheid: prima film.

Conclusie: gaan

Oliver Tate/John Reed

Vervolgens zag ik Submarine (25). Aardige, onderhoudende coming-of-age-film, die de verwachtingen niet helemaal waarmaakt. De hoofdrolspeler duikt toevallig ook op als wrede neef, een bijrolletje, in Jane Eyre (26).

De grootste verschillen

Altijd leuk om een bekend verhaal opnieuw verfilmd te zien: zoek de verschillen. De opening begint op een dramatisch dieptepunt (deel 3 uit de televisieserie), spectaculair, om vervolgens terug te keren naar Jane als jong meisje. Die lijn wordt jammer genoeg niet consequent vastgehouden. Hoewel de film 2 uur duurt wordt de opbloeiende romance, of de zielsverbondenheid, tussen Jane en Rochester vrij snel afgedaan. Als je het verhaal niet kent vraag ik me af of dat nou overtuigend genoeg was.

Weinig licht

Wat ik erg goed aan deze Jane Eyre vond, was de belichting. Weinig licht en weinig kleur; dat doet recht aan het niet al te vrolijke verhaal. Vooral het licht binnenshuis gaf mij de indruk dat het er destijds (19e eeuw?) echt zo donker uitgezien heeft. De regisseur koos ervoor om de spookachtige elementen dik aan te zetten. Dan kun je zo’n duistere belichting wel gebruiken.

Favoriete versie

Zoals velen een favoriete Pride and prejudice hebben geldt dat ook voor Jane Eyre. Mijn favoriet is de versie met Timothy Dalton uit 1983. Nog steeds.

Conclusie: gaan

Opdrachten

Naar huis met twee opdrachten. Eentje om met het diafragma te oefenen. En eentje om vooral veel foto’s te maken: langs de Heren-, Keizers- of Prinsengracht wandelen en fotograferen en langs een van de andere grachten weer terug. En dan de tien beste uitzoeken om mee te nemen naar de volgende les.

Details, lijnen, diepte

Ik ben me bewuster geworden van wat ik belangrijk vind in foto’s. Ik hou van kleurenfoto’s met weinig kleur. Van details. En van lijnen. Nieuw is dat ik probeer om diepte te creëren. Ik heb het idee dat ik nu al beter kijk.

Hoeveel is 2 ons groente?

Hoeveel 2 keer fruit is is makkelijk; duidelijk ook. Maar ik had niet zo’n goed beeld van hoeveel 2 ons groente nou is. Een klein keukenweegschaaltje gaat me daarbij helpen. Voor de lunch van vandaag heb ik een stukje komkommer ‘voor’ en ‘na’ gewogen. Qua groente zit ik op 40 gram. Fruit: 1 appel. Dat ziet er goed uit voor vandaag.

Nieuwe gewoonte

Vanaf morgen ga ik, in plaats van met boterhammen met honing, ontbijten met yoghurt en fruit. En elke dag alvast iets groenteachtigs bij de lunch. En dat dan volhouden tot het gewoon geworden is.

Presentatie en smaaksensatie

Bij El Bulli, het toprestaurant van Ferran Adrià, is het doel van het 35-gangenmenu verwarring creëren, de gasten verbazen en prikkelen. De presentatie is even belangrijk als de smaaksensatie. Hoe de gerechten tot stand komen is fascinerend. De hardwerkende mannen van El Bulli werken gedreven om nieuwe creaties te ontwikkelen: fantasierijke gerechten met veel oog voor het plaatje.

Lange zit

Hoewel eten en emotie vaak samengaan zie je dat weinig in de documentaire over El Bulli, dat in 2011 zijn deuren sloot en verder gaat als culinair onderzoekscentrum. Mijn enige bezwaar tegen El-Bulli-de-docu is, opnieuw, de lengte. De documentaire heeft de lengte van een flinke speelfilm. Het is aardig dat de makers de tijd nemen om al het moois te etaleren, maar een half uur eraf had het zeker niet slechter gemaakt.

Conclusie: gaan