Vorige week reed ik op de A2 tussen Utrecht en Amsterdam. Niet voor het eerst sinds de vijf rijstroken open zijn. Het blijft een sensationele ervaring. De hele weg ligt voor je open. Af en toe ergens een andere auto. Autorijden zoals het bedoeld is en zoals je op snelwegen in de Randstad bijna alleen maar ’s nachts meemaakt. Genieten!

File

De andere kant op is lang niet zo fijn. Vrijdag moest ik op een ongelukkig tijdstip naar Utrecht. Enorme file. Aan deze kant liggen ook vijf rijstroken. Zo te zien klaar voor gebruik. Het enige dat dat verhindert is dat er nog paaltjes staan. Why? Het lijkt wel of in de file staan, naast twee lege rijstroken (die het probleem van dat moment naar alle waarschijnlijkheid oplossen), nog erger is dan gewoon in de file.

Zelf tweeten?

Dit stadium duurt waarschijnlijk niet zo lang (zou niet best zijn). Ik kan me nu nog niet voorstellen dat ik zelf tweets de wereld in ga sturen. Maar ooit kon ik me niet voorstellen, dat sms’en in een behoefte zou voorzien (waar je best zonder kan, maar hoe handig). Of bloggen, ook zoiets. Nu vind ik het vooral leuk om een voor mij heel nieuw fenomeen te ontdekken!

‘Onder hen waren ruim 1400 mannen en vrouwen die lijden aan migraine met aura. Hun sterftekans bleek ruim een vijfde hoger te zijn dan die van mensen zonder hoofdpijnklachten of met gewone migraine.’

Hoger dan 100%?

Bij het IJ

Ik hou ervan om vlakbij het IJ te wonen, met het wijdse uitzicht, de kranen in Noord en altijd wel schepen die langsvaren. Regelmatig hoor ik de zware scheepstoeters van de grote cruiseschepen die daarmee hun vertrek aankondigen. En nu die van de schepen die in de regen van Sail vertrekken.

Kikker

Op de hoek van het pand zit een ondiepe, droge put. Een klein jongetje van een jaar of vier stond ernaast. ‘Kijk, een kikker!’ Ja, er zat een grote, groene kikker op de bodem van de put, uitkijkend over de rommeltjes voor hem: een lange, ongebruikte schroef en een roestige sleutel.

Sleutel

Even later stond het jongetje er nog. ‘Kijk, de kikker is weg!’ Ja, de kikker was weg. Hij was door een gat in de muur gekropen. ‘En hij heeft z’n sleutel niet meegenomen!’

Wat dan?

Wat als ‘ie z’n sleutel wel meegenomen had? Welke deuren zouden er dan open zijn gegaan? Dat wist niemand.

Mobiele muziektent

In de gashouder op het Westergasfabriekterrein speelden 3 getalenteerde, jonge musici Flamenco-muziek. Publiek en spelers zaten in een mobiele muziektent, ontworpen door Zaha Hadid. Niet alleen de muziek was zeer de moeite waard. Minstens zo bijzonder de omgeving.

Uitgerekte spiraal

Zaha Hadid zet vaker prachtige bouwwerken neer. Nooit eerder had ik haar werk van dichtbij gezien. Nu zat ik er middenin. Hadid ontwierp een soort uitgerekte spiraal die tegelijkertijd op een slakkenhuis lijkt. Een intieme ruimte met een fabuleuze akoestiek. En minstens zo fabuleus om naar te kijken.

Meer

Het doel van mijn website is helemaal niet zoveel mogelijk bezoekers te trekken. Maar ik vind het wel heel erg leuk dat er regelmatig iemand langskomt. En dan toch: hoe meer hoe beter. Bezoek is leuk.

Na de stadsdelenfusie heb ik ontdekt dat ik me nogal verbonden voel met Westerpark. Ik woon hier heel prettig. En ik blijk de wijk te associëren met allerlei prettigs: leuke bewoners en horeca, aangename omgeving (met groen en water in de buurt) en grote en kleine evenementen, om maar wat te noemen.

Ver weg

Voor het nieuwe stadsdeel West geldt dat allemaal niet: daar is weinig leuks aan. ‘West’ is afstandelijk, anoniem, ver weg. Eigenlijk wil ik er niks mee te maken hebben. En ik voel me zeker niet één met de andere bewoners. Weg betrokkenheid. En weg gevoel dat ik er als burger toedoe.

Slecht idee 1

Ik volg nog wel het niet-meer-zo-lokale nieuws. Wat mij opgevallen is: de verkiezingen waren nog niet voorbij of er is een plan voor een weg dwars door (de uitloper van) het Westerpark. Absurd idee! Het zou het einde betekenen van mijn nu zo ideale hardlooproute door het Westerpark, langs de volkstuinen tot aan het oude Sloterdijk. Bovendien vormen de volkstuinen samen met het Westerpark een reusachtige groene zone. Die moet je niet in tweeën knippen, zeker niet met een autoweg. Op de barricaden!

Slecht idee 2

Het tweede nieuwsbericht dat me opviel: de parkeertarieven in West(erpark) worden verhoogd. En niet zomaar verhoogd, maar verdubbeld. Pardon? Ik vind dat het tarief best wat omhoog kan, maar dan wil ik ’s avonds niet lang naar een plek hoeven zoeken. En waarom 2x zoveel? Wat is het idee daarachter? Minder auto’s? Ik denk eerder: minder auto’s van mensen die het niet breed hebben. Is dat nou echt de bedoeling? Ik ben niet blij met het stadsdeel waar ik nu bij hoor.

Allerlei genres

De titels mag ik zelf uitkiezen. Voor de opdrachtgever moet het boek wel iets met religie te maken hebben, maar dat vind ik zelf ook interessant. Helemaal niet erg dus. Tot nu toe heb ik al allerlei genres langs zien komen: thriller, fantasy, historische roman en ‘gewone’ romans, zoals het onlangs verschenen 36 argumenten voor het bestaan van God, van Rebecca Newberger Goldstein. Gloednieuwe boeken, waar ik iets over mag zeggen.

Ploeteren

Als je recenseert is lezen ineens niet meer alleen ontspanning en vermaak. Het is werk geworden. Dus de laptop erbij en aantekeningen maken. Het liefst lees ik een boek in een paar dagen uit (als ik daar genoeg tijd voor heb), dan een dagje laten sudderen en dan schrijven. Dat is pas echt werken. Ik vind het een van de moeilijkste dingen om te doen: recensies schrijven. Ploeteren. Maar superleuk! En ondanks het geploeter: als het af is heb ik meteen alweer zin in het volgende boek. Dat wordt trouwens weer een spannend boek: De verlosser van Tomas Ross (verschijnt in juni).

Later

Begin juli verschijnt het boek, blijkt nu (begin juni), en het heet ook anders: De tweede verlosser. Ik ben benieuwd…