Er was eens…

‘Er was eens een klein meisje, van een jaar of 4. Ze wist niet wat ze later wilde worden. Later was nog heel ver weg, dus dat gaf helemaal niet. Maar de grote mensen vroegen het steeds weer: wat wil je later worden? Ze moest wel wat zeggen. ‘Verpleegster’. En daarna gaf ze nog heel vaak een ander antwoord, als iemand het vroeg.’

Later dichterbij

Iets later, op de lagere school, wist ik het niet. Op de middelbare school evenmin. Toen ik ging studeren wist ik het nog steeds niet. Wat wilde ik later nou worden? Werd het journalistiek, tentoonstellingbouwer in een museum, iets met talen? En dan negeerde ik nog dat ik sociale geografie en psychologie ook leuk vond. Later kwam steeds dichterbij. Maar ik had niet zo’n beeld van ‘later’.

Voor altijd

En ook niet van ‘voor altijd’. Dat was ook een probleem. Hoe weet je nou wat je ‘voor altijd’ wilt doen? Hoe weet je hoe het is om verpleegster te zijn of sociaal geograaf? Of hoe dat na een paar jaar is? Voor altijd is lang, dus die keuze is nogal belangrijk.

Studie

Eerst maar studeren. Het werd Communicatiekunde. Om precies te zijn: Algemene Letteren (met Nederlands en Italiaans als talen). Ik probeerde vooral te doen wat ik leuk vond. En dus volgde ik zowel colleges bij Kunstgeschiedenis als bij Rechten en Bedrijfskunde. En ging ik naar Italië (Perugia, Bologna, Siena), als ik daar een beurs voor had weten te bemachtigen.

Werk

Daarna moest ik het echt zeggen: wat wil ik nou worden? Als student had ik bijbaantjes bij uitgeverijen. Van wat ik kende vond ik dat het allerleukst: boeken maken. Eindelijk wist ik wat ik wilde worden: redacteur bij een uitgeverij. De eerste stap was de telefoon opnemen bij een literaire uitgeverij. Niet helemaal wat ik voor ogen had, maar ik was in de buurt van boeken. En in Amsterdam. Dus ik was toch blij.

Televisie

Ik kon niet vermoeden dat ik binnen een paar maanden ergens anders heel blij van zou worden. Ik werd gevraagd om redacteur te worden bij een televisieprogramma. En hoewel ik niets van het vak wist vond ik het vanaf het begin ge-wel-dig. Het ging ook over dingen maken. Het was inhoudelijk heel breed en het werk was complex. Ik kon jaren vooruit als bureauredacteur. Ik genoot er erg van om in de praktijk een vak te leren en om dat na een aantal jaren echt in de vingers te hebben.

Uitstapjes

Af en toe wilde ik ook buiten de televisiewereld werken. Kijken hoe dat was. Soms in het bedrijfsleven, soms even in de literaire wereld of het hoger onderwijs. Dan werkte ik meestal als coördinator. Vind ik ook leuk: coördineren en organiseren.

Communicatiebureau

Met alle ervaring van de afgelopen jaren was het ineens een heel logische stap om voor mezelf te beginnen. Ja, het is crisis en ja, de zomervakantie stond voor de deur. Was dat nou handig? Nou, misschien niet, maar het is wat ik wil. En ik heb er heel veel vertrouwen in.

Gelukkig

Als 4-jarige kon ik niet voorzien dat ik ooit een eigen communicatiebureau wilde hebben. Sterker nog: een jaar geleden ook niet. Maar nu is dat hoe het is. Ik ben er blij mee. En wat ik later wil worden? Weet ik niet. Gelukkig, graag. Dat wel: ‘…en ze leefden nog lang en gelukkig.’