Charme

Toch had ‘ie wel z’n charme: een simpele auto zonder toeters en bellen. Vrijwel alleen maar mechaniek en geen elektronica behalve de centrale deurvergren-deling en de elektrische ramen. En een opvallend, zeer herkenbaar model.

Luxe

Met mijn nieuwe auto (weer een Peugeot, 307 dit keer) ga ik er erg op vooruit. Hij kan allemaal kunstjes die de 205 niet kon. Hij heeft:

• elektronisch verstelbare (en verwarmde!) buitenspiegels
• stuurbekrachtiging
• rembekrachtiging
• gekoeld dashboardkastje
• cruise control
• airconditioning

Allemaal luxe waar ik enorm van geniet (en hopelijk nog een jaartje of 10). Het meest geweldige vind ik het leren stuur.

Nog niet gewend

2 maanden later ben ik (gelukkig) nog niet gewend aan al die luxe. Wel aan het inparkeren met stuurbekrachtiging (handig, hoor). Maar niet eens aan het feit dat mijn nieuwe auto het altijd doet.

Vorige week reed ik op de A2 tussen Utrecht en Amsterdam. Niet voor het eerst sinds de vijf rijstroken open zijn. Het blijft een sensationele ervaring. De hele weg ligt voor je open. Af en toe ergens een andere auto. Autorijden zoals het bedoeld is en zoals je op snelwegen in de Randstad bijna alleen maar ’s nachts meemaakt. Genieten!

File

De andere kant op is lang niet zo fijn. Vrijdag moest ik op een ongelukkig tijdstip naar Utrecht. Enorme file. Aan deze kant liggen ook vijf rijstroken. Zo te zien klaar voor gebruik. Het enige dat dat verhindert is dat er nog paaltjes staan. Why? Het lijkt wel of in de file staan, naast twee lege rijstroken (die het probleem van dat moment naar alle waarschijnlijkheid oplossen), nog erger is dan gewoon in de file.

Na de stadsdelenfusie heb ik ontdekt dat ik me nogal verbonden voel met Westerpark. Ik woon hier heel prettig. En ik blijk de wijk te associëren met allerlei prettigs: leuke bewoners en horeca, aangename omgeving (met groen en water in de buurt) en grote en kleine evenementen, om maar wat te noemen.

Ver weg

Voor het nieuwe stadsdeel West geldt dat allemaal niet: daar is weinig leuks aan. ‘West’ is afstandelijk, anoniem, ver weg. Eigenlijk wil ik er niks mee te maken hebben. En ik voel me zeker niet één met de andere bewoners. Weg betrokkenheid. En weg gevoel dat ik er als burger toedoe.

Slecht idee 1

Ik volg nog wel het niet-meer-zo-lokale nieuws. Wat mij opgevallen is: de verkiezingen waren nog niet voorbij of er is een plan voor een weg dwars door (de uitloper van) het Westerpark. Absurd idee! Het zou het einde betekenen van mijn nu zo ideale hardlooproute door het Westerpark, langs de volkstuinen tot aan het oude Sloterdijk. Bovendien vormen de volkstuinen samen met het Westerpark een reusachtige groene zone. Die moet je niet in tweeën knippen, zeker niet met een autoweg. Op de barricaden!

Slecht idee 2

Het tweede nieuwsbericht dat me opviel: de parkeertarieven in West(erpark) worden verhoogd. En niet zomaar verhoogd, maar verdubbeld. Pardon? Ik vind dat het tarief best wat omhoog kan, maar dan wil ik ’s avonds niet lang naar een plek hoeven zoeken. En waarom 2x zoveel? Wat is het idee daarachter? Minder auto’s? Ik denk eerder: minder auto’s van mensen die het niet breed hebben. Is dat nou echt de bedoeling? Ik ben niet blij met het stadsdeel waar ik nu bij hoor.

Oldtimer

Voor mij werkt het zo: ik koop elke maand voor 15,-€ een illusie. Op elk gewenst moment kan ik fantaseren over wat ik met een meer of minder astronomisch bedrag zou doen. Eindelijk eens naar New York. Een Volvo C30 of een oldtimer (Mercedes Coupe Cabrio 280 (of zoiets)) aanschaffen. Of een tweede huis in een prettig buitenland…

Geluk

Dromen. Daar doe ik het voor. Ik ben uiteraard wel benieuwd of ik wat win*. Maar die kans is minimaal. Desondanks ben ik elke maand wel een beetje teleurgesteld als ik geen 5 miljoen of 5.000 euro gewonnen heb. Of niet eens 15. Maar mijn geluk hangt er niet van af.

* Helaas… (11 november)

Haperende motor

Mijn eigen auto, een oude Peugeot 205, heeft ook vage klachten. Al jaren. Het begon met een rit naar de Ardennen. Na uren in de file kon ik na Luik eindelijk doorrijden. Even later sloeg de motor over. Alsof ‘ie een splitsecond geen benzine kreeg. Met het zweet in m’n handen reed ik verder. Maar ik kwam op mijn bestemming en later ook weer thuis.

Bobine

Daarna herhaalde het euvel zich af en toe. Dus ging ik naar mijn garagist. Die had geen idee wat het was, maar zette er een nieuw benzinefilter in. Een tijdje ging het goed. Totdat het ineens heel erg werd. De motor haperde constant en ik haalde amper nog 70 km. per uur. De Wegenwacht boog zich erover. Die wist zeker dat het aan de bobine lag. Dus weer naar de garage, nu voor een nieuwe bobine.

Helaas

Met een nieuw benzinefilter en niet lang daarna een nieuwe bobine zou het toch echt opgelost moeten zijn. Helaas. Eens in de zoveel tijd is er een oprisping. De garage kan er niets mee: vage klachten.