Goed boek

Het is geen vrolijk verhaal, Op drift, maar Alibek, die een meester is in overleven, legt meer de nadruk op vermakelijke anekdotes dan op de ellende, zonder dat dat leidt tot oppervlakkigheid. Tussen de verhalen door verklaart hij waarom dingen in Irak zijn zoals ze zijn. Goed boek. Lezen!

Boek

Toevallig heb ik Murakamis gelijknamige, somberstemmende boek gelezen. Niet mijn favoriet (dat is Kafka on the shore). Regisseur Ahn Hung Tran heeft de essentie er wel uitgehaald. Goed acteerwerk ook.

Conclusie: gaan

Eat, Pray, Love

Boek <> film

Ik heb het boek gelezen. Italië (Eat) vond ik nog wel vermakelijk en herkenbaar (de combinatie eten en Italië is niet te overtreffen). India (Pray) en Bali (Love) vond ik minder. Voor de film geldt hetzelfde. De film heeft als voordeel dat het er allemaal prachtig uitziet. Maar waarom zo traag? Het is de zoveelste ellenlange film van de laatste tijd. Ook dit verhaal had gemakkelijk in anderhalf uur verteld kunnen worden.

Nazit

De film riep wel wat vragen op bij het gezelschap, M & M, dat zelf ook weleens ergens geweest is. Hoe kan het dat Liz elke keer weer in nieuwe, frisse outfitjes opduikt, terwijl ze zo’n kleine reistas heeft? Ons is dat nooit gelukt. En is Julia Roberts niet een beetje oud om Liz overtuigend te kunnen spelen?

Gevoelige man of womanizer?

De film volgt het boek, maar hoe zat het nou met Felipe? In de film een gevoelige gescheiden man met hartzeer, dat hem er lang van heeft weerhouden om weer een relatie met iemand aan te knopen. Tot Liz opduikt dan. In het boek was Felipe toch een enorme womanizer? Hebben we dat verkeerd onthouden of had de film een happy end nodig?

Conclusie: geen aanrader

Allerlei genres

De titels mag ik zelf uitkiezen. Voor de opdrachtgever moet het boek wel iets met religie te maken hebben, maar dat vind ik zelf ook interessant. Helemaal niet erg dus. Tot nu toe heb ik al allerlei genres langs zien komen: thriller, fantasy, historische roman en ‘gewone’ romans, zoals het onlangs verschenen 36 argumenten voor het bestaan van God, van Rebecca Newberger Goldstein. Gloednieuwe boeken, waar ik iets over mag zeggen.

Ploeteren

Als je recenseert is lezen ineens niet meer alleen ontspanning en vermaak. Het is werk geworden. Dus de laptop erbij en aantekeningen maken. Het liefst lees ik een boek in een paar dagen uit (als ik daar genoeg tijd voor heb), dan een dagje laten sudderen en dan schrijven. Dat is pas echt werken. Ik vind het een van de moeilijkste dingen om te doen: recensies schrijven. Ploeteren. Maar superleuk! En ondanks het geploeter: als het af is heb ik meteen alweer zin in het volgende boek. Dat wordt trouwens weer een spannend boek: De verlosser van Tomas Ross (verschijnt in juni).

Later

Begin juli verschijnt het boek, blijkt nu (begin juni), en het heet ook anders: De tweede verlosser. Ik ben benieuwd…

Ander boek

Het boek dat ik meebracht leek me daar ineens heel onaantrekkelijk. De bibliotheek van het vakantiehuis was nogal klein. Een deel viel af (te dik, Duitstalig). Een dikke pil viel me op. Daarin waren drie boeken met hetzelfde onderwerp verzameld. Namelijk: hoe leuk is het om als buitenlander een huis te kopen in een prettig buitenland (Frankrijk, Spanje, Italië)?

Extra vergine

Ik koos voor Italië. Een goeie keuze! Er zijn niet veel boeken die mij hardop laten lachen. In Extra vergine het vaak hilarische verhaal van twee Engelse zussen die geen weerstand kunnen bieden aan een huis in de Ligurische heuvels.

Lekker eten

De schrijfster, Annie Hawes, en haar zus kochten hun huis op een goed moment. En ze slagen er in om heel goed te integreren met de plaatselijke bevolking. Onderwerpen: eten, moestuin, onderhoud, taal, dorpsleven, lokale gewoonten en misverstanden en natuurlijk: olijfolie. Het lijkt wel of de kunst van het leven in Italië in ieder geval inhoudt: elke dag zo lekker mogelijk eten.

Behelpen

Stiekem is het ook mijn droom om zo’n huis te bezitten. Of als dat niet kan, dan op z’n minst een eigen (moes)tuin. Tot die tijd behelp ik me met mijn balkon, dat ik elk voorjaar probeer om te toveren tot een groene oase. En met bezoekjes aan Italië (in maart naar Rome!).

Mijn ervaring met thrillers begon in Zuid-Amerika. Als kind had ik weliswaar het hele oeuvre van Agatha Christie gelezen, maar daar bleef het lang bij. Op school en tijdens mijn letterenstudie las ik meestal romans (voor studie en/of plezier).

Ruilsysteem

In 1999 ging ik 3 maanden naar Zuid-Amerika (Chili, Bolivia en Peru). Er gingen een paar boeken in de rugzak mee. Daarna was ik aangewezen op het ruilsysteem in de goedkope hotels waar ik verbleef. Een geweldig systeem overigens. Boeken gingen het hele land door: de Nederlandse eigenaar van een bed&breakfast in Lima kreeg met mij een dik boek terug, dat met vorige gasten meegegaan was naar Cusco! Maar het systeem had ook een nadeel: de keus was beperkt. Soms was het behelpen met een detective of thriller.

Indruk

Het laatste boek dat ik las op die reis, in het vliegtuig op weg naar huis, maakte indruk: Smylla’s sense of snow van Peter Høeg. Later las ik een paar medische thrillers van Robin Cook. Best goed. Indrukwekkend was Vector, over het verspreiden van antrax. Het verscheen vóór er daadwerkelijk dat soort aanslagen gepleegd werden! Een tijdje later kreeg ik via een klus die ik deed, stapels spannende boeken. David Baldacci bijvoorbeeld. Heerlijk vermaak. Boeken die leuk waren om te lezen en die ik daarna weggaf. Want dat vind ik een nadeel aan spannende boeken: als je de plot kent is de lol er af. Herlezen is er niet bij.

Favorieten

Inmiddels zijn thrillers mijn favoriete vakantielectuur. Na Nicci French (laatst verschenen boeken allemaal gemist), Saskia Noort (leest best lekker weg, maar mis je verder niks aan) en Esther Verhoeff (benieuwd naar het volgende boek) begon ik aan Michael Connelly. Inmiddels heb ik detective Harry Bosch aardig leren kennen. Een vaste hoofdpersoon geeft spannende boeken extra charme: je weet bijvoorbeeld waar hij woont en wat zijn (slechte) gewoontes zijn. Uiteraard ben ik afgelopen zomer ook bezweken voor de boeken van Stieg Larsson. In een paar weken las ik de 3 delen van de Millennium-trilogie uit. Ge-wel-dig! Erg spannend. En erg leuk om als lezer zelf mee te denken over hoe het zit.

Aanrader

Vorige week las ik mijn meest recente spannende boek, alweer uit Scandinavië. Dit maal van een Noors auteur: Kjetil Try. Hij schreef met Laat de kinderen tot mij komen een spannend boek over een seriemoordenaar. Echt de moeite waard! Het is er nu de tijd voor om met een dik, spannend boek op de bank te kruipen (of bij de open haard, als je die hebt). Bijvoorbeeld met Kjetil Try.